Het tonen van kwetsbaarheid is geen zwakte, maar juist macht. Als je bang bent, gekwetst of vernederd, maar je verbergt dit om respect niet te verliezen, gebeurt er iets schadelijks: je eigen spiegelneuron-receptor-tekort wordt groter omdat je niet begrepen kunt worden. De ander spiegelt de houding die je gebruikt om je angst te maskeren (bijvoorbeeld woede) en stuurt dat terug.
Wanneer je echter de moed vindt om ‘Bare your Neck’ te doen—door te zeggen “Ik ben bang” of “Ik ben het kwijt” of “Ik weet niet hoe ik hier doorheen moet komen”—zullen de spiegelneuronen van de ander onmiddellijk je ware gevoelens spiegelen. Ze voelen je pijn en willen dat deze stopt, wat leidt tot de wens om te helpen.
Dit is de reden waarom leiders die hun fouten toegeven (“Ik weet dat ik een klootzak ben geweest”) vaak vergeven worden en een tweede kans krijgen. Door je tekortkomingen bloot te leggen, creëer je onmiddellijke banden, zelfs met vreemden.
Hoe pas je dit toe? Als je met iemand praat die weerstand biedt, wees dan de eerste die zich kwetsbaar opstelt. Zeg bijvoorbeeld: “Ik ben bang/nerveus/gefrustreerd over dit project, en ik wil niet dat mijn angst onze samenwerking in de weg staat”. Door eerlijk te zijn over je emoties, creëer je sterkere banden en open je de communicatielijnen. Ze zullen je moed en integriteit respecteren en je betrouwbaarder vinden.