Het probleem: Ons System 2 heeft een beperkt budget aan aandacht. Activiteiten die veel inspanning vereisen, zoals complexe berekeningen (een ‘mentale sprint’ zoals ) of het vasthouden van veel informatie in het kortetermijngeheugen (working memory), verstoren elkaar. Als je probeert om dit budget te overschrijden, faal je. Als System 2 overbelast is, verliest het zijn vermogen tot zelfbeheersing en neemt het impulsieve System 1 de controle over, wat leidt tot oppervlakkige en vaak foutieve keuzes.
De Hack (De Wet van de Minste Inspanning, Slim Gebruikt): Je moet mentale overbelasting vermijden door je taken op te splitsen in beheersbare, gemakkelijke stappen. De ‘wet van de minste inspanning’ werkt hier in je voordeel.
Actiestappen:
1. Vermijd ‘Sprints’: Complexe planningstaken die vereisen dat je veel variabelen tegelijk in gedachten houdt (zoals het experiment, waarbij je 4 tot 6 cijfers moet onthouden en transformeren) zijn bijna aan de grens van wat de meeste mensen kunnen. Je vermijdt dit door de planning op te splitsen. Als je een project plant, schrijf dan alle tussenresultaten op in plaats van ze in je overbelaste werkgeheugen te bewaren.
2. Plan ‘Strolls’, Geen ‘Sprints’: Ons mentale leven wordt normaal gesproken gevoerd in het tempo van een comfortabele wandeling (‘stroll’), onderbroken door af en toe ‘joggen’ en zelden door een ‘panische sprint’. Realistische planning betekent het omzetten van complexe projecten (sprints) in reeksen gemakkelijke, opeenvolgende stappen (strolls).
3. Minimaliseer Task Switching: Schakelen van de ene taak naar de andere is inspannend en levert slechtere prestaties op, vooral onder tijdsdruk. Plan je dagen en blokken zo dat je aandacht en System 2 zo lang mogelijk op één taak gericht blijven. Dit voorkomt dat je System 2 uitput, waardoor het scherp blijft voor kritische beslissingen.