Het probleem: System 2 is lui. Het vermijdt mentale overbelasting door taken op te splitsen in meerdere eenvoudige stappen, en het gebruikt het law of least effort. Deze luiheid is de reden dat we snel een onjuist, intuïtief antwoord accepteren (zoals bij het bat-en-bal-probleem). In planning is deze luiheid dodelijk, omdat het voorkomt dat we de noodzakelijke, moeilijke controles uitvoeren.
De Hack (Structureel Afwijken van de Standaard): Hoewel je luiheid wilt bestrijden, kun je de neiging van het brein om de weg van de minste weerstand te volgen, ook strategisch inzetten bij het vaststellen van planningen en deadlines. Dit gaat over keuzearchitectuur.
Actiestappen:
1. Stel Strakke Deadlines: System 1 en 2 worden gemobiliseerd door tijdsdruk. Hoewel te strakke deadlines stress veroorzaken, kunnen ze ook de concentratie opvoeren. Een ‘wet van Parkinson’ voor planning: werk breidt zich uit naarmate de beschikbare tijd toeneemt. Door kortere, geforceerde deadlines in te stellen, gebruik je de tijdsdruk om de inspanning en focus te verhogen.
2. Maak Fouten Onvermijdelijk Onplezierig (Regret): De angst voor spijt (regret) is een krachtige motivator. Spijt treedt op wanneer je gemakkelijk kunt inbeelden dat je iets anders had kunnen doen dan je deed. Wanneer je een plan opstelt, maak dan de afwijking van het plan tot de standaardoptie. Als je bijvoorbeeld een plan maakt om dagelijks te studeren, maak dan niet studeren de actie die afwijkt van de norm, waardoor het meer waarschijnlijk spijt opwekt als je niet slaagt.
3. Maak van de Juiste Keuze de ‘Default’: System 2 is lui, wat betekent dat het vaak de default-optie zal accepteren. Dit betekent dat je de beslissingen die je lange-termijn belangen dienen (zoals buffers of vroege starttijden) tot de standaardkeuze moet maken, zodat het moeite kost om ervan af te wijken (een daad van commissie in plaats van omissie). De luiheid van System 2 zal dan automatisch zorgen dat je de standaard volgt.