Een van de grootste vijanden van innerlijke rust is perfectionisme. Mensen die altijd alles perfect willen hebben, voeren een verloren strijd. Of het nu gaat om een rommelige kast, een krasje op de auto of de eigenaardigheden van een ander; door je te focussen op wat er mis is, raak je onvermijdelijk ontevreden en geagiteerd. Perfectionisme zuigt de vreugde uit het moment en zorgt ervoor dat je nooit echt kunt genieten van wat er al wel goed is. Je bent dan zo druk bezig met het ‘repareren’ van het leven, dat je vergeet het te leven.

De oplossing is niet dat je stopt met je best doen, maar dat je stopt met de krampachtige hechting aan een perfect resultaat. Probeer jezelf te betrappen op het moment dat je begint te vitten op details. Zeg op dat moment zachtjes tegen jezelf: “Het leven is oké zoals het nu is”. In de afwezigheid van je eigen kritische oordeel is bijna alles eigenlijk prima. Het is de kunst om de schoonheid te zien in de imperfectie van het dagelijks leven.

Oefen hiermee door bewust te stoppen met wat Carlson “weatherproofing” noemt: het constant zoeken naar gaatjes en lekken in je relaties of je omstandigheden om ze te verbeteren. Dit kritische gedrag vervreemdt je van anderen en zorgt voor een negatieve spiraal in je eigen hoofd. Richt je in plaats daarvan op dankbaarheid voor wat er wél is. Als je stopt met eisen dat de wereld zich precies aan jouw plaatje aanpast, zul je ontdekken dat het leven uit zichzelf al een soort perfectie bezit. Rust ontstaat wanneer je accepteert dat je niet alles onder controle hoeft te houden om een prachtig leven te leiden.