Een van de meest confronterende inzichten van Iyengar is dat zelf kiezen niet altijd tot minder spijt leidt. In situaties met een enorme emotionele lading — zoals zware medische beslissingen — voelen mensen die zelf de knoop doorhakken zich vaak achteraf slechter dan mensen waarbij de arts de beslissing nam. De reden? Als jij de ‘veroorzaker’ bent van een uitkomst, draag je de volledige last van de verantwoordelijkheid, wat kan leiden tot chronisch schuldgevoel en “wat als”-gedachten. Welch stelt dat spijt ontstaat bij een mismatch met je waarden, maar Iyengar voegt daaraan toe dat de rol van kiezer op zichzelf al een bron van lijden kan zijn.

Wat kun jij doen? Durf de verantwoordelijkheid te delen of zelfs over te dragen als een keuze te zwaar is of buiten je expertise ligt. Dit betekent niet dat je passief bent, maar dat je slim gebruikmaakt van ‘geïnformeerde delegatie’. Zoek een expert (een arts, financieel adviseur of mentor) die niet alleen opties geeft, maar ook een duidelijke professionele aanbeveling doet. Uit onderzoek blijkt dat je je aanzienlijk beter voelt over een besluit als een autoriteit zegt: “Dit is medisch gezien de beste weg,” in plaats van je te laten zwemmen in keuzemogelijkheden. Wees ‘kieskeurig over het kiezen’: niet elk besluit is een kans om je vrijheid te tonen. Soms is de meest krachtige keuze die je kunt maken de keuze om niet zelf te kiezen. Dit helpt je om de ‘empathy gap’ te overbruggen waar Welch over spreekt: door de last te delen, voorkom je dat je toekomstige zelf verlamd raakt door spijt over een onmogelijke beslissing die je in een emotionele staat moest nemen.