De non-essentialist hanteert vaak brede, impliciete criteria, zoals: “Als ik iemand ken die het doet, moet ik het ook doen”. De essentialist daarentegen gebruikt extreme, expliciete criteria om keuzes te maken. Een krachtige methode hiervoor is de 90-procentregel.
Dit principe, dat vergelijkbaar is met het advies van Derek Sivers: “Het is ofwel HELL YEAH!, ofwel NEE“, helpt je om niet verstrikt te raken in onzekerheid of genoegen te nemen met middelmatigheid. Je past de regel als volgt toe:
1. Bepaal het belangrijkste criterium voor de beslissing. Als je bijvoorbeeld je kledingkast opruimt, is het criterium: “Hoe waarschijnlijk is het dat ik dit kledingstuk ooit nog zal dragen?”. Voor je takenlijst kan het zijn: “Hoe waarschijnlijk is het dat dit me echt helpt vooruitgang te boeken richting mijn belangrijkste doel?”.
2. Geef de optie een score tussen 0 en 100 op basis van dit ene criterium.
3. Alles wat onder de 90 scoort, wordt automatisch een 0 en moet weg. Zelfs een 89 is een nee.
Het toepassen van dit soort scherpe selectiecriteria dwingt je om bewust, logisch en rationeel te beslissen, in plaats van impulsief of emotioneel. Als je criteria te breed zijn, zul je je aan te veel opties binden. Door de 90-procentregel toe te passen op je spullen, word je niet langer belemmerd door kleding die je nauwelijks draagt, en op je takenlijst elimineer je taken die niet de meeste waarde toevoegen aan jouw grotere verhaal. Dit is de discipline die nodig is om de vitale weinigen van de triviale velen te onderscheiden.