Een van de meest fundamentele technieken in de omgang met andere mensen is het vermijden van kritiek, veroordeling en geklaag. Dit principe is zo cruciaal omdat mensen 99 van de 100 keer niet zichzelf ergens de schuld van geven, hoe onjuist hun gedrag ook is. Zelfs beruchte criminelen zoals ‘Two Gun’ Crowley en Al Capone beschouwden zichzelf als weldoeners of rechtvaardigden hun daden, in plaats van schuld te aanvaarden
.
Kritiek is gevaarlijk en dwaas. Het dringt mensen in de verdediging, krenkt hun trots, doet afbreuk aan hun besef van eigenwaarde en roept alleen maar wrokgevoelens en boosheid op. Als je kritiek levert, ben je bezig met het omstoten van de bijenkorf in plaats van honing te verzamelen. Zelfs al win je een discussie, dan nog verlies je de relatie, want iemand die tegen zijn wil wordt overtuigd, denkt er nog steeds hetzelfde over. Een dier dat beloond wordt voor goed gedrag, leert sneller dan een dier dat bestraft wordt. Dit geldt ook voor de mens.
De oplossing is niet blind zijn voor fouten, maar begrip cultiveren. Probeer uit te dokteren waarom ze de dingen doen die ze doen. Dit kweekt sympathie, verdraagzaamheid en vriendelijkheid.
Actiegericht Advies: De volgende keer dat je in de verleiding komt om te bekritiseren, bedenk dan dat kritiek een boemerang is—het komt altijd naar je terug. Begin bij jezelf. Confucius zei: “Beklaag u niet over de sneeuw op het dak van uw buurman, als uw eigen stoep niet schoon is”. Als je een mens wilt veranderen, is het profijtelijker en minder gevaarlijk om eerst je eigen gebreken te overwinnen. Als je een fout moet corrigeren, kun je dit het beste doen door langs een omweg de aandacht op de fout te vestigen.