Het ‘aangrenzende mogelijke’ (the adjacent possible) definieert het bereik van alle potentiële innovaties die op een bepaald moment kunnen worden bereikt met de bestaande componenten en concepten. Grote sprongen buiten dit bereik zijn zeldzaam en gedoemd te mislukken als de omgeving er nog niet klaar voor is. Dit concept betekent dat goede ideeën niet uit het niets ontstaan, maar worden opgebouwd uit een verzameling bestaande onderdelen.
Actiegericht advies: Focus op het verbreden van je basis van ‘onderdelen’. Elke nieuwe combinatie die je maakt, opent deuren naar nieuwe, voorheen onbereikbare combinaties. Denk aan de geschiedenis van technologie, waar nieuwe functies en mogelijkheden incrementeel zijn ontstaan. Bijvoorbeeld, de uitvinding van eBay was pas mogelijk nadat computers, een netwerk om ze te verbinden, het World Wide Web en online betaalsystemen al bestonden.
Zoek actief naar inspiratie in ongerelateerde velden. Stephane Tarnier zag bijvoorbeeld couveuses voor kippen in een Parijse dierentuin, wat hem inspireerde tot het ontwikkelen van een couveuse voor menselijke pasgeborenen. Dit idee was een remix van een bestaand concept. Innovators zoals Timothy Prestero creëerden de NeoNurture-couveuse voor ontwikkelingslanden door lokaal beschikbare auto-onderdelen (zoals koplampen en dashboardventilatoren) te gebruiken, wat aantoont hoe context de beschikbare ‘onderdelen’ bepaalt.
Door het ‘aangrenzende mogelijke’ te verkennen, vergroot je de kans dat je een ‘meervoudige ontdekking’ doet. Dit gebeurt wanneer verschillende mensen onafhankelijk van elkaar dezelfde doorbraak realiseren, simpelweg omdat de benodigde conceptuele en praktische ‘onderdelen’ beschikbaar zijn geworden in die tijd. Jouw taak is om de randen van het mogelijke in jouw vakgebied te verkennen en te begrijpen welke ‘onderdelen’ (zowel fysiek als conceptueel) je nu tot je beschikking hebt.