Cursus inhoud
StarHacks o.b.v. Moonwalking with Einstein – Joshua Foer
Vraag jezelf af: waarom onthouden we zo weinig? Tegenwoordig vertrouwen we zwaar op externe hulpmiddelen zoals boeken, internet en smartphones om informatie op te slaan, waardoor de noodzaak om dingen intern te onthouden aanzienlijk is afgenomen. Al in de oudheid had Socrates zorgen over het schrift, omdat hij geloofde dat mensen zouden vergeten hoe ze hun geheugen moesten gebruiken en zouden vertrouwen op ‘externe tekens’. Onze afhankelijkheid van technologie is een voortzetting van deze culturele verschuiving, wat leidt tot een algemene daling van onze interne geheugencapaciteit. Ons geheugen is evolutionair gezien niet gebouwd voor de eisen van de moderne informatiemaatschappij. Onze voorouders moesten zich cruciale overlevingsinformatie herinneren, zoals de locatie van voedsel of giftige planten, en ze hadden geen telefoonnummers of lange lijsten met abstracte feiten. Wanneer we nu snel en breed lezen – een gewoonte die door de komst van de drukpers werd versterkt – nemen we teksten oppervlakkig tot ons, wat leidt tot snelle vergetelheid. Bovendien wordt ons werkgeheugen, de capaciteit om informatie tijdelijk vast te houden, ernstig beperkt door wat psychologen het "magische nummer zeven, plus of min twee" noemen. We kunnen gemiddeld slechts ongeveer zeven stukjes informatie tegelijk vasthouden. Het goede nieuws is: dit is geen vaststaand probleem. Onderzoek toont aan dat ons brein een ‘kneedbaar orgaan’ is (neuroplasticiteit), en dat geheugencapaciteit kan worden uitgebreid door gerichte training. De oplossing ligt in het gebruik van de ‘kunst van het geheugen’ (ars memorativa), een systeem van mnemotechnieken dat dateert uit de oudheid. Deze technieken maken gebruik van de natuurlijke sterke punten van ons brein: visueel en ruimtelijk geheugen. Door abstracte, saaie informatie om te zetten in levendige, bizarre mentale beelden en deze in een bekende mentale ruimte (het Geheugenpaleis) te plaatsen, kun je de beperkingen van je werkgeheugen omzeilen en informatie robuust opslaan in je langetermijngeheugen.
0/11
6.3.2. Informatie onthouden

Het onthouden van namen is notoir lastig, vaak omdat we te druk zijn met nadenken over wat we hierna gaan zeggen, in plaats van op te letten. Maar het fundamentele probleem wordt geïllustreerd door de Baker/baker paradox. Als je iemand ontmoet wiens achternaam Baker is, en je krijgt zijn beroep (bakker) te horen, herinner je je het beroep gemakkelijker dan de naam.

Actieplan:

  1. Erken het Abstracte Probleem: De naam “Baker” is abstract en is slechts aan één ding gekoppeld: het gezicht van de persoon. Als die link vervaagt, is de naam weg. Het beroep “bakker” daarentegen, activeert een heel netwerk van associaties: witte hoed, deeg kneden, geur van brood, de warmte van de oven. Er zijn meerdere ‘touwtjes’ om die herinnering binnen te halen.
  2. Verander Namen in Bakkers: De sleutel is om de abstracte naam (Baker) om te zetten in een levendige, betekenisvolle afbeelding (bakker). Dit doe je door de klank van de naam te associëren met een gedenkwaardig beeld (elaboratieve codering).
  3. Gebruik Woordspelingen en Punten: Gebruik een woordspeling of een beeld dat de naam representeert. Bijvoorbeeld, “Ronald Reagan” kon “Donald Duck” (Ronald klinkt als Donald) met een “Ray Gun” (Reagan) worden.
  4. Integreer in het Geheugenpaleis: Plaats dit levendige beeld onmiddellijk op een locus op de persoon die je wilt onthouden. Om de naam van een filmmaker genaamd Lowndes te onthouden, stelde de auteur zich zijn broer (Jonny) voor die samen met de filmmaker een pond cake (Pounds Lowndes) at.

Inzicht: Door de naam in een levendig, geassocieerd beeld te veranderen, creëer je in feite meerdere herinneringspunten in je neurale netwerk. Hoewel dit in het begin inspanning vereist, is het de meest effectieve manier om te voorkomen dat namen “op het puntje van je tong blijven hangen”.

Scroll naar boven