Vaak benaderen we zelfcompassie met dezelfde mentaliteit als prestaties: we streven naar succes en hopen dat de oefeningen onze pijn zullen elimineren. Wanneer de pijn niet verdwijnt, treedt er vaak desillusie op.
Actie: Omarm Radicale Acceptatie
Ware vooruitgang in zelfcompassie betekent dat je het idee van vooruitgang loslaat. Het uiteindelijke doel is om een ‘compassionate mess’ te zijn. Dit is het stadium van radicale acceptatie, waarbij je jezelf compassie geeft, niet om je beter te voelen, maar omdat je je slecht voelt.
1. Accepteer de menselijkheid van pijn: Erken dat pijn een integraal onderdeel is van het menselijk bestaan. Onvolkomenheden en tegenslagen zijn onvermijdelijk. Vergelijk jezelf met een ouder die een ziek kind troost; de ouder probeert niet de griep te elimineren, maar biedt troost tijdens het lijden.
2. Oefen in onvolmaaktheid (Being a Compassionate Mess): Kies een mild tot matig emotioneel pijnpunt.
◦ Erken je ongemak zonder het te veroordelen.
◦ Aanvaard je gevoelens en bied jezelf liefdevolle steun.
◦ Gebruik zachte gebaren en compassionele taal, waarbij je je menselijkheid en onvolkomenheden bevestigt.
◦ De focus ligt op er zijn voor jezelf, en niet op het oplossen of wegnemen van de pijn.
3. Houd rekening met Backdraft: Wanneer je stopt met vechten tegen je innerlijke pijn en je hart opent voor zelfvriendelijkheid, kunnen oude, onverwerkte emoties naar boven komen—dit wordt backdraft genoemd. Backdraft is een normaal en natuurlijk teken dat het genezingsproces is begonnen. Wanneer dit gebeurt, label je de ervaring (“Oh, dat is backdraft, dat is normaal”) en ga je in je eigen tempo verder. Blijf jezelf vriendelijkheid en geduld bieden.